Leven zonder mist
Het is mistig op Rømø
Het is de mist in mijn hoofd
Het leven dat voorbij druppelt
Het leven dat zoveel belooft
Een belofte ligt in de toekomst
Een belofte doe je alleen voor later
De mist in mijn hoofd is nu
Losjes verbonden nog net geen water
De mist op Rømø laat me weer zien
Wat ik een te lange tijd niet meer zag
Wat ik ergens op mijn pad was kwijtgeraakt
Jullie mooie gedachten, jouw mooie lach
Deze reis was voorbestemd
Ik moest naar deze plek gaan
Om weer helder te kunnen zien
Om jullie weer te zien staan
En als de mist langzaam wegtrekt
Mijn hoofd weer helder wordt
Houden we elkaar stevig vast
Want het leven is veel te kort
Ik vraag me af hoe lang het duurt
Voordat de mist weer optrekt
We weer thuis zijn in de hectiek
De reis weer naar Rømø vertrekt
Soms is in het leven mist nodig
Om te zien wat je niet meer zag
Losjes verbonden, nog net geen water
Jullie mooie gedachten, jouw mooie lach
Martin Packbier, Rømø, Denemarken 2025.
Het gedicht 'Leven zonder mist' schreef ik begin vorig jaar op Rømø in Denemarken. Het was er een aantal dagen erg mistig en dat maakte het leven opeens klein. Gaandeweg de week merkte ik dat er iets veranderde. Ik hoorde weer de verhalen van mijn kinderen en die van mijn vrouw, en kon hun gedachten weer volgen. Iets wat in de drukte van alledag en alles wat er speelt om ons heen langzaam naar de achtergrond was verdwenen.
Voor mij betekent dit gedicht dat we elkaar in de hectiek van het leven makkelijk kwijt kunnen raken. En telkens als dat gebeurt, ga ik in gedachten even terug naar Rømø en herinner ik me dat alles wat ik hoef te weten en alles wat belangrijk is, hier in Zeewolde al vlak om me heen is.