Maangedichtje

 

De maan boven Zeewolde spreidt verkwistend al haar stralen

Zet het Wolderwijd in een gouden licht.

Op de fiets over de Knardijk, volle kracht op de pedalen,

Verstrijkt al snel de tijd met de wind in mijn gezicht.

 

In de nacht knipogen de molens elk steevast om de beurt

En verleiden collectief 't Horsterwold

De meanderende Wetering die 't dorp in tweeën scheurt

Lijkt een kanaal van goud dat langzaam stolt.

 

De maan boven Zeewoldelegt een gloed over gebouwen

De haven mag zich laven aan een lichtgouden schijn

Aan de masten van de boten klinken rinkelende touwen

Dansend in de wind, alsof ze samen vrolijk zijn

 

De maan boven Zeewolde strooit kleuren door de straten

En zet daarmee de huizen in een helder licht

In de kamer klinken stemmen van kinderen die praten

Als ik binnenkom dan valt de buitendeur zacht achter me dicht

 

Van Eenmeerdijk tot Ganzenweg, van Polderdijk tot Zuid

Van Reigerplas tot Nuldernauw, zit dit dorp onder mijn huid