Voor de nieuwjaarsreceptie van de gemeente Zeewolde.
Net als onze molens
Als ik mijn vlakte binnen rij
Verwelkomen mij
Zwaaiend
Eén voor één
In 't gelid
Ranke reuzen
Helder wit
Draaiend
Spitse neuzen
Stalen snoeten
Verankerd in
Betonnen voeten
Ze waken
Over open veld
Hun wieken dansen
Trage slag na trage slag
Vanaf het krieken van de dag
Tot de avond is gekomen
Ze maken
Samen met golvend riet
En grauwe ganzen
Het geluid
Dat ik van jongs af aan
Kan dromen
Van eenvoudigste schoonheid
Zijn statige molens
Door vriesblauw omrand
Ochtendzonnestralen
Leggen een lange deken van schaduw
Over omgeploegd land
Gaat lucht soms dreigen
En lijkt het of onder
Een hemel van bliksem en donder
Grimmige onstuimigheid
De overhand gaat krijgen
Dan trekken wij niet terug
Dan halen wij
Als die storm begint
Met een rechte rug
Alle kracht
Uit tegenwind
Samen, met elkaar
Net als onze molens
Gelukkig nieuwjaar!
De rap kreeg ik van "De Rappende Zeehond'. Dank!
Voor iedereen die een geliefde moet missen
Onze adems
Onze adems
Wervelen,
Kolken
Door de januarikoude
Buitenlucht
Mijn wolken
En de jouwe
Smelten samen
In het blauwe
En verdwijnen
In het niets
Nooit meer
Voel ik kou
Van jouw lieve handen
Die in de diepe zakken
Van mijn jas
Mijn warme handen pakken
Toch voel ik ze
Ik hou je stevig vast
Januari, op de Sportlaan - eigen foto
Beste lezer,
Ze liepen samen
Door de sneeuw
Een eindje op
De mens vertraagde
En de vogel
Vloog niet op
Waar ís die vrede van je dan?
Zegt de man
Om de duif te jennen
Kom, volg me dan
Koert de duif geroerd
Want vredesduiven laten zich niet kennen
Ik zal de weg naar vrede wijzen
We zijn een beetje in de buurt
En reizen door zolang het duurt
Kijkt u, beste lezer,
Vandaag nog steeds bezorgd
Naar het nieuws van half acht
Dan blijkt vrede
Verder lopen
Dan die vredesduif toen dacht
Een steunbetuiging aan alle poh's en medewerkers van de prikpost. Ik hoorde dat je er af en toe bijzondere dingen meemaakt
Afbeelding gemaakt door AI
De lunchbox
De afspraak met de prikpost van ‘t Sint Jansdal
Was net als de patiënte
Al een tijd terug geprikt
Of ze ook dat ienieminipotje
Wilde vullen met urine
Maar die pot leek niet geschikt
Was veel te klein
Geklieder en gedoe
Echt een stap of tig te ver
In een kast boven haar aanrecht
Stond al jarenlang
Die lunchbox van de Tupperware
Zo behoedzaam
Als bij het vullen
Gaf de patiënte
Met haar beide handen
De lauwe lunchbox
Langzaam aan de assistente
En mompelde nog vlug
Tijdens het stropen van haar mouw
Op vervaarlijk trage toon
Mag ik m'n trommel
Straks weer terug?
Schoon?
Foto: De Potloden, Zeewolderdijk
Een dank je wel aan iedereen die zijn politieke nek wil uitsteken voor de publieke zaak, welke kleur het ook is.
Overpeinzing van een rood potlood
Het stomp geworden rode potlood
Sprak mopperend na een poosje
Tegen alle mede rode potloden
In het doosje
Waar hij bij te komen lag
Aan het einde van een lange werkdag:
Ik dacht telkens weer
Sinds vanochtend vroeg:
Waar komt m’n puntje nú weer neer?
Ik probeerde al die uren
Zwevenden
Het goede rondje in te sturen
Maar mijn rode potloodhoofd
Vergat steeds wie
Met camera's ons centrum wil bewaken
Wie de coffeeshop belooft
Wie betaalbaar bouwt en
Wie de fietspaden gaat maken
Na een lange dag, ben ‘k stomp en kort
Misschien is kleiner worden
Soms precies, hoe je samen groter wordt