Voor iedereen die een geliefde moet missen

Onze adems

 

Onze adems

Wervelen, 

Kolken 

Door de januarikoude

Buitenlucht

 

Mijn wolken

En de jouwe 

Smelten samen

In het blauwe 

En verdwijnen

In het niets

 

Nooit meer

Voel ik kou

Van jouw lieve handen

Die in de diepe zakken

Van mijn jas

Mijn warme handen pakken

 

Toch voel ik ze

Ik hou je stevig vast

Een steunbetuiging aan alle poh's en medewerkers van de prikpost. Ik hoorde dat je er af en toe bijzondere dingen meemaakt

Afbeelding gemaakt door AI

De lunchbox

 

De afspraak met de prikpost van ‘t Sint Jansdal

Was net als de patiënte

Al een tijd terug geprikt

 

Of ze ook dat ienieminipotje

Wilde vullen met urine

Maar die pot leek niet geschikt

 

Was veel te klein

Geklieder en gedoe

Echt een stap of tig te ver

 

In een kast boven haar aanrecht

Stond al jarenlang

Die lunchbox van de Tupperware

 

Zo behoedzaam

Als bij het vullen

Gaf de patiënte 

 

Met haar beide handen

De lauwe lunchbox

Langzaam aan de assistente

 

En mompelde nog vlug 

Tijdens het stropen van haar mouw

Op vervaarlijk trage toon

 

Mag ik m'n trommel

Straks weer terug?

Schoon?

Foto: De Potloden, Zeewolderdijk

Een dank je wel aan iedereen die zijn politieke nek wil uitsteken voor de publieke zaak, welke kleur het ook is.

 

Overpeinzing van een rood potlood

 

Het stomp geworden rode potlood

Sprak mopperend na een poosje

Tegen alle mede rode potloden

In het doosje

Waar hij bij te komen lag

Aan het einde van een lange werkdag:

 

Ik dacht telkens weer

Sinds vanochtend vroeg:

Waar komt m’n puntje nú weer neer?

Ik probeerde al die uren

Zwevenden

Het goede rondje in te sturen

 

Maar mijn rode potloodhoofd

Vergat steeds wie

Met camera's ons centrum wil bewaken

Wie de coffeeshop belooft

Wie betaalbaar bouwt en

Wie de fietspaden gaat maken

 

Na een lange dag, ben ‘k stomp en kort

Misschien is kleiner worden

Soms precies, hoe je samen groter wordt